W druku wielkoformatowym rozdzielczość bitmapy (w dpi) dobiera się przede wszystkim do formatu pracy oraz typowego dystansu oglądania. Im większy wydruk i im dalej jest oglądany, tym mniejsza rozdzielczość wejściowa jest zwykle wystarczająca. Dlatego w praktyce i w zadaniach egzaminacyjnych często stosuje się tabele standardów, które przypisują zalecane dpi do zakresów formatów.
Dla podłoża o wymiarach 6 × 4 m należy odszukać w tabeli pozycję odpowiadającą temu formatowi (lub przedziałowi, w którym ten format się mieści) i odczytać zalecaną rozdzielczość. Zgodnie z podanym standardem poprawną wartością jest 45 dpi.
- "45 dpi" jest właściwe, bo odpowiada standardowi dla tego dużego formatu: zapewnia odpowiednią ostrość z typowej odległości ekspozycji, a jednocześnie nie generuje nadmiernie ciężkich plików i niepotrzebnie długiego przetwarzania w RIP.
- "30 dpi" bywa zbyt niskie dla części realizacji 6 × 4 m (ryzyko widocznej pikselozy, zwłaszcza w detalach i drobnej typografii), jeżeli standard przewiduje wyższą wartość dla tej klasy formatu.
- "65 dpi" jest wartością wyższą; może mieć sens dla mniejszych formatów lub krótszego dystansu oglądania, ale przy 6 × 4 m według tabeli nie jest to wartość docelowa.
- "90 dpi" jest zwykle przewymiarowane dla tak dużych prac i prowadzi do nieproporcjonalnego wzrostu rozmiaru pliku bez adekwatnej korzyści wizualnej w typowych warunkach oglądania wielkoformatu.
Wskazówka egzaminacyjna: kluczowe jest, by nie wybierać dpi "na intuicję", tylko konsekwentnie trzymać się tabeli oraz upewnić się, że odczyt dotyczy dokładnie formatu 6 × 4 m, a nie sąsiedniego przedziału.
