Końcówka oczkowa (oczko) stosowana w tabliczce zaciskowej silnika ma zapewnić pewny styk elektryczny i stabilne połączenie mechaniczne pod śrubą lub nakrętką. W pytaniu trzeba rozpoznać wariant, który jest poprawnie przygotowany do założenia na śrubę.
Za prawidłowe uformowanie i "właściwy kierunek" wygięcia uznaje się taki stan, w którym:
- oczko ma właściwy rozmiar względem śruby (nie jest ani zbyt ciasne, ani zbyt luźne),
- część zaprasowana jest wykonana równo i trwale – przewód nie ma luzu, a zapras nie jest spłaszczony w sposób sugerujący uszkodzenie żyły,
- wygięcie ułatwia ułożenie przewodu w skrzynce zaciskowej i sprawia, że oczko po założeniu przylega płasko do zacisku/mostka,
- przy dokręcaniu śruby końcówka nie ma tendencji do "podwijania się" ani obracania, co mogłoby zmniejszyć powierzchnię styku i doprowadzić do grzania zacisku.
Typowe błędy widoczne na niepoprawnych wariantach to m.in. wygięcie w stronę, która wymusza nienaturalne załamanie przewodu, ustawienie oczka pod kątem (brak płaskiego przylegania) albo zapras wykonany w sposób niepewny (ryzyko wysunięcia przewodu). W praktyce takie niedociągnięcia zwiększają oporność przejścia i sprzyjają poluzowaniu się połączenia podczas drgań i zmian temperatury.
Wskazówka egzaminacyjna: oceniaj jednocześnie geometrię oczka (kierunek zagięcia i przyleganie) oraz jakość zaprasu (mechaniczna trwałość). Jeśli na ilustracji widać wariant, który leży płasko pod śrubą i prowadzi przewód bez skręcania podczas dokręcania, to właśnie on spełnia kryterium "prawidłowo uformowane i wygięte we właściwym kierunku".
