Twardość ogólna wody wynika głównie z obecności jonów Ca2+ i Mg2+. W praktyce laboratoryjnej (także w kontroli mediów w zakładzie i przy obsłudze układów kotłowych) często oznacza się ją metodą kompleksometryczną, w której titrantem jest wersenian (EDTA), tworzący trwałe kompleksy z jonami wapnia i magnezu.
Odpowiedź "Mianowany roztwór wersenianu sodu, bufor amoniakalny, czerń eriochromową." jest właściwa, bo obejmuje trzy elementy niezbędne w tej metodzie:
- mianowany wersenian sodu (EDTA) – reagent miareczkujący, który wiąże Ca2+/Mg2+ w kompleksy,
- bufor amoniakalny – stabilizuje odczyn roztworu (typowo ok. pH 10), co jest kluczowe dla przebiegu reakcji kompleksowania i pracy wskaźnika,
- czerń eriochromowa – wskaźnik metalochromowy pozwalający obserwować punkt końcowy (zmiana zabarwienia kompleksu wskaźnika z jonami metali na barwę formy wolnej).
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ zawierają odczynniki charakterystyczne dla innych typów miareczkowań:
- "Mianowany roztwór NaOH, bufor octanowy, czerń eriochromową." miesza titrant zasadowy typowy dla alkacymetrii z wskaźnikiem metalochromowym; dodatkowo bufor octanowy pracuje w innym zakresie pH niż wymagany dla standardowego oznaczania twardości czernią eriochromową.
- "Mianowany roztwór wersenianu sodu, bufor octanowy, fenoloftaleinę." zawiera EDTA, ale wskaźnik fenoloftaleina jest wskaźnikiem kwasowo-zasadowym, a nie metalochromowym dla Ca/Mg; bufor octanowy zwykle nie zapewnia warunków wymaganych dla tej pary (EDTA + czerń eriochromowa).
- "Mianowany roztwór H2SO4, bufor amoniakalny, oranż metylowy." odpowiada raczej miareczkowaniu kwas-zasada (kwas + wskaźnik kwasowo-zasadowy), a nie oznaczaniu twardości opartej o kompleksowanie jonów metali.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się twardość (Ca/Mg), szukaj zestawu EDTA (wersenian) + bufor amoniakalny + wskaźnik metalochromowy. Obecność NaOH, H2SO4, fenoloftaleiny czy oranżu metylowego zwykle sugeruje, że to nie jest klasyczne oznaczanie twardości ogólnej.