W druku wielkoformatowym rozdzielczość obrazu rastrowego dobiera się inaczej niż w małych formatach (np. ulotki). Kluczowe są: rzeczywisty wymiar wydruku oraz typowa odległość oglądania. Im większy nośnik i większy dystans odbioru, tym mniejsza rozdzielczość wejściowa pliku może być wystarczająca, bo oko nie rejestruje tak drobnych szczegółów.
W tym zadaniu należy odczytać wartość z tabeli standardów dla wydruku o wymiarach 6 × 7 m. Zgodnie z tą tabelą optymalna rozdzielczość dla takiego formatu to 35 dpi, więc ta odpowiedź jest właściwa.
- "30 dpi" jest zbyt niskie względem wartości wskazanej w standardzie dla tego wymiaru. Taki wybór może skutkować widoczną pikselozą, utratą ostrości krawędzi i gorszą czytelnością drobnych elementów (np. cienkich linii lub małego tekstu), szczególnie gdy wydruk będzie oglądany bliżej niż zakładano.
- "40 dpi" nie jest wartością optymalną według tabeli. Choć bywa postrzegane jako "bezpieczniejsze", w praktyce może oznaczać cięższy plik (więcej danych do przetworzenia), dłuższy czas RIP i większe ryzyko niepotrzebnych operacji skalowania/interpolacji bez zauważalnego zysku wizualnego.
- "50 dpi" tym bardziej nie odpowiada odczytowi z tabeli. Tak wysoka rozdzielczość dla bardzo dużego formatu często nie poprawia odbioru z typowej odległości, a może znacząco zwiększyć wymagania sprzętowe, czas przygotowania i koszty pośrednie pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli zadanie odwołuje się do tabeli standardów, nie zgaduj "na logikę". Najpierw dopasuj format (6 × 7 m) do właściwego zakresu w tabeli, a potem odczytaj przypisaną wartość optymalną rozdzielczości.
