W druku cyfrowym (także na drukarkach laserowych) wybór minimalnego formatu arkusza zależy nie tylko od wymiaru gotowej pracy, ale też od wymagań technologicznych. Sformułowanie "pełne pokrycie pola zadruku" w praktyce oznacza, że druk ma dochodzić do krawędzi po obcięciu, co wymaga użycia arkusza większego od formatu końcowego oraz wykonania cięcia introligatorskiego.
Format broszury wynosi 300 × 420 mm. To już wskazuje, że standardowy arkusz A3 (297 × 420 mm) nie może być minimalnym rozwiązaniem, bo jeden z wymiarów arkusza (297 mm) jest mniejszy niż wymagane 300 mm. Nawet bez uwzględniania spadu praca nie zmieści się "na styk".
Dodatkowo w praktyce produkcyjnej stosuje się zapas na:
- spad (aby po cięciu nie powstały białe krawędzie),
- znaczniki cięcia i ewentualnie pasery/oznaczenia kontrolne,
- tolerancje podawania i prowadzenia arkusza w urządzeniu.
Dlatego używa się formatów powiększonych, takich jak SRA. Odpowiedź "SRA3" jest poprawna, bo to format większy od A3, powszechnie wykorzystywany właśnie po to, by zmieścić format końcowy A3‑podobny z zapasem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "B4" jest formatem mniejszym niż rozważany format końcowy, więc fizycznie nie zapewni miejsca na pracę 300 × 420 mm.
- "SRA4" również jest mniejszy i służy raczej do prac zbliżonych do A4, więc nie spełni wymagań gabarytowych.
- "A3" odpada z prostego porównania wymiarów: 297 mm < 300 mm, więc arkusz jest za wąski.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniach pojawia się "pełne pokrycie" lub druk "do krawędzi", automatycznie rozważ format większy (SRA) zamiast standardowego A, bo w praktyce niemal zawsze potrzebujesz zapasu na obróbkę po druku.
