Pytanie sprawdza umiejętność odczytu informacji z wykresu żelazo–węgiel oraz powiązania jej z praktyką obróbki plastycznej na gorąco. Dla stali o zawartości około 1% C (stal nadeutektoidalna) istotne jest, aby podczas kucia utrzymać materiał w zakresie, w którym ma on wystarczającą plastyczność i nie rosną gwałtownie opory odkształcenia.
Na wykresie Fe–C (najczęściej w wersji metastabilnej Fe–Fe3C) można zidentyfikować linie/obszary odpowiadające przemianom krytycznym. W pobliżu dolnych temperatur, gdy materiał przestaje być w pełni austenityczny, łatwiej o pogorszenie odkształcalności, a w konsekwencji o uszkodzenia (np. pęknięcia) przy kuciu. Z tego powodu w zadaniu poszukuje się temperatury granicznej "poniżej której nie należy prowadzić kucia" i jako poprawną wartość wskazano 800°C.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej właściwe w logice tego zadania:
- 850°C – to wartość bliska, ale jeśli wykres/odczyt wskazuje próg około 800°C, to 850°C jest zawyżeniem. W zadaniach egzaminacyjnych zwykle oczekuje się dokładnie tej wartości, którą widać na podanym wykresie.
- 1150°C i 1200°C – to temperatury typowe raczej dla górnych zakresów nagrzewania do kucia wielu stali. Nie są to wartości "poniżej których nie należy prowadzić procesu", tylko raczej obszar, w którym proces może być prowadzony (oczywiście zależnie od gatunku i technologii). Jako dolna granica kucia są one nielogicznie wysokie.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal na osi składu punkt 1% C, następnie odczytaj z wykresu temperaturę graniczną związaną z końcem bezpiecznego zakresu kucia (zgodnie z tym, jak wykres w zadaniu jest opisany), a dopiero potem porównaj ją z odpowiedziami. Unikaj mylenia dolnej granicy procesu z temperaturą nagrzewania wsadu.
