W procesach wzbogacania węgla kamiennego powstają strumienie odpadowe o zróżnicowanym uziarnieniu i składzie: od frakcji grubszych (kamień płonny, przerosty) po drobne muły i szlamy. W praktyce przemysłowej takie materiały nie muszą być wyłącznie odpadem do składowania – często rozpatruje się ich zagospodarowanie w innych gałęziach gospodarki.
Odpowiedź "piasków płukanych" jest właściwa, ponieważ piasek płukany to wyrób kojarzony przede wszystkim z produkcją kruszyw naturalnych (piasek/żwir), gdzie kluczowe jest usunięcie frakcji pylastych i ilastych oraz uzyskanie odpowiedniej czystości i uziarnienia. Odpady po wzbogacaniu węgla mają zwykle inny charakter surowcowy (większy udział skały płonnej, części węglowej lub bardzo drobnych frakcji mułowych), przez co nie stanowią typowego wsadu do produkcji handlowych piasków płukanych.
Pozostałe odpowiedzi są wiarygodnymi kierunkami wykorzystania odpadów przeróbczych:
- "kruszyw sztucznych" – odpady mineralne (np. łupki, frakcje skalne) mogą być wykorzystywane po odpowiednim przygotowaniu jako surowiec do wyrobów kruszywowych lub mieszanek.
- "paliw przemysłowych" – frakcje zawierające część palną (np. muły węglowe) mogą być składnikiem paliw przygotowywanych dla odbiorców przemysłowych, zależnie od technologii i wymagań jakościowych.
- "kruszyw lekkich" – część odpadów, po przetworzeniu w odpowiednich procesach, bywa rozpatrywana w zastosowaniach, gdzie liczy się niska gęstość i właściwości użytkowe kruszywa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się wyroby typowe dla przeróbki kruszyw naturalnych (jak piasek płukany), a pytanie dotyczy odpadów z wzbogacania węgla, warto sprawdzić, czy nie jest to właśnie pozycja "niepasująca" do standardowych kierunków zagospodarowania.
