W astmie oskrzelowej, szczególnie w okresie duszności, jednym z podstawowych działań opiekuńczych jest takie ułożenie chorego, które ułatwia wentylację i zmniejsza subiektywne odczucie braku powietrza. Odpowiedź "pozycja wysoka" jest właściwa, ponieważ pozycja siedząca lub półsiedząca sprzyja rozszerzaniu klatki piersiowej i ogranicza utrudniający oddychanie nacisk trzewi na przeponę. Dodatkowo chory może łatwiej angażować mięśnie pomocnicze oddechowe, co bywa kluczowe przy nasilonej duszności.
Odpowiedź "pozycja na boku" bywa cenna w innych sytuacjach (np. dla ochrony dróg oddechowych u osoby nieprzytomnej lub przy wybranych problemach z odkrztuszaniem), ale nie jest typową pozycją pierwszego wyboru do zmniejszania duszności w astmie. Może nie dawać tak dobrego "otwarcia" klatki piersiowej jak ułożenie wysokie.
Odpowiedź "pozycja na brzuchu" może utrudniać swobodny ruch klatki piersiowej i brzucha, a także być niekomfortowa dla osoby w lęku oddechowym. W warunkach opieki podstawowej nie jest standardowym ułożeniem dla pacjenta z napadem astmy.
Odpowiedź "leżenie na plecach z małą poduszką pod głową" również jest mniej korzystna: pozycja leżąca na wznak może nasilać uczucie duszności (szczególnie gdy klatka piersiowa ma mniejszą możliwość unoszenia), a podparcie głowy nie kompensuje w pełni ograniczeń wentylacyjnych wynikających z leżenia.
W praktyce opiekun medyczny powinien: pomóc choremu przyjąć wygodną pozycję wysoką, zapewnić spokój, obserwować oddech i stan ogólny oraz niezwłocznie informować personel o pogorszeniu (np. narastającej duszności, sinicy, niepokoju), działając zgodnie z procedurami w danym miejscu pracy.
