Odprowadzenia kończynowe EKG mają ściśle zdefiniowane osie pomiaru. Odprowadzenie I mierzy różnicę potencjałów między elektrodą na lewej ręce (biegun dodatni) i prawej ręce (biegun ujemny), czyli jego oś przebiega w przybliżeniu poziomo w lewo (RA→LA). W praktyce rozpoznanie odprowadzenia na ilustracji opiera się na tym, czy widoczny zapis (zwłaszcza polaryzacja i dominujący zwrot zespołu QRS) pasuje do oczekiwań dla tej osi.
Odpowiedź "Odprowadzenie I" jest poprawna, gdy cechy zapisu odpowiadają osi RA→LA. Dla porównania, "Odprowadzenie II" ma oś od prawej ręki do lewej nogi (bardziej skośna, często daje wyraźnie dodatni QRS u osób z typową osią serca), więc jego wygląd bywa inny niż w odprowadzeniu I. Z kolei odprowadzenia wzmocnione mają inne punkty odniesienia: "Odprowadzenie aVR" patrzy w stronę prawej ręki, dlatego w prawidłowych zapisach często widzi się w nim przewagę wychyleń ujemnych; "Odprowadzenie aVL" patrzy w stronę lewej ręki, ale z inną osią niż klasyczne I, więc nie jest to to samo odprowadzenie mimo podobnego skojarzenia z kończyną górną.
Typowe błędy wynikają z mylenia nazw aVR/aVL lub z wybierania odprowadzenia II "bo jest najczęściej używane" bez analizy osi. W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać: I = prawa ręka do lewej ręki; II = prawa ręka do lewej nogi; aVR "patrzy" na prawą rękę; aVL "patrzy" na lewą rękę. Dopiero potem dopasowuje się znaki wychyleń i ogólny zwrot zespołu QRS do osi odprowadzenia.
