Odwar jest wodnym wyciągiem z surowca roślinnego otrzymywanym poprzez ogrzewanie surowca z wodą przez określony czas, a następnie oddzielenie cieczy od części stałych. Taka metoda jest typowa dla surowców o twardszej strukturze (np. korzenie, kora), ponieważ podwyższona temperatura ułatwia uwalnianie składników do wody.
W praktyce recepturowej do przygotowywania wyciągów wodnych, takich jak napary i odwary, używa się infuzorki. Jest to naczynie przystosowane do pracy z gorącą wodą i umożliwia kontrolowane ogrzewanie oraz bezpieczne sporządzenie wyciągu wodnego, a następnie jego odcedzenie.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują:
- "w maceratorze" – macerator wiąże się z maceracją, czyli ekstrakcją prowadzoną zwykle w temperaturze pokojowej, bez gotowania. To inna metoda niż odwar.
- "w aparacie Derynga" – to aparatura kojarzona z wyodrębnioną techniką ekstrakcyjną, a nie z prostym przygotowaniem odwaru jako wyciągu wodnego w naczyniu recepturowym.
- "w aparacie Soxhleta" – Soxhlet służy do wielokrotnej ekstrakcji (najczęściej rozpuszczalnikami organicznymi) w obiegu, co nie odpowiada klasycznemu sporządzaniu odwaru z użyciem wody.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "odwar" lub "napar", myśl o wyciągach wodnych i prostym sprzęcie recepturowym. Gdy pojawia się specjalistyczna aparatura ekstrakcyjna (np. do ekstrakcji ciągłej), zwykle dotyczy to innych rozpuszczalników i innych celów technologicznych.
