Afazja czuciowa (często określana też jako afazja receptywna) to zaburzenie językowe, w którym dominującym ograniczeniem jest trudność w rozumieniu mowy. Osoba słyszy dźwięki, ale ma problem z nadawaniem im znaczenia językowego: nie rozumie poleceń, pytań i dłuższych wypowiedzi, może też nie rozumieć niuansów treści. W praktyce terapii zajęciowej przekłada się to na kłopot z wykonywaniem instrukcji oraz potrzebę stosowania prostych komunikatów, powtórzeń i wsparcia kontekstem.
Odpowiedź "z percepcją słuchową" jest myląca, bo sugeruje problem stricte sensoryczny (np. niedosłuch) lub deficyt rozpoznawania bodźców słuchowych. W afazji czuciowej kluczowy jest komponent językowy: przetwarzanie i rozumienie znaczeń, a nie samo odbieranie dźwięku.
Odpowiedź "z percepcją wzrokową" odnosi się do trudności analizatora wzrokowego i przetwarzania bodźców wzrokowych, co nie definiuje afazji czuciowej. Takie problemy mogą współwystępować w chorobach neurologicznych, ale nie są cechą rozstrzygającą tego typu afazji.
Odpowiedź "z artykulacją dźwięków" bardziej pasuje do zaburzeń ekspresyjnych (np. afazji ruchowej) lub do dyzartrii, gdzie problem dotyczy realizacji ruchów narządów mowy. W afazji czuciowej artykulacja może brzmieć płynnie, a trudność dotyczy głównie rozumienia i adekwatności treści.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w nazwie pojawia się wątek "czuciowa/receptywna", myśl o odbiorze języka (rozumieniu), a gdy "ruchowa/ekspresyjna" – o tworzeniu wypowiedzi.
