W okablowaniu strukturalnym wyróżnia się m.in. okablowanie pionowe (szkieletowe, backbone) oraz okablowanie poziome (horizontal). Kluczowa różnica polega na tym, jakie elementy infrastruktury są łączone.
Okablowanie pionowe ma za zadanie spiąć część dystrybucyjną budynku: łączy główny punkt rozdzielczy (centralny dystrybutor w obiekcie) z pośrednimi punktami rozdzielczymi na kondygnacjach lub w strefach. Dzięki temu możliwe jest doprowadzenie łączności z miejsca centralnego (np. serwerowni) do szaf/rozdzielnic pośrednich.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "główny punkt rozdzielczy z pośrednimi punktami rozdzielczymi" – opisuje ona właśnie relację dystrybutor–dystrybutor, typową dla odcinków szkieletowych.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą elementów charakterystycznych dla okablowania poziomego:
- "główny punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim" – gniazdo abonenckie jest zakończeniem toru przy użytkowniku, a taki odcinek jest typowo częścią poziomą (od dystrybutora kondygnacyjnego do gniazda), nie pionową.
- "pośredni punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim" – to klasyczny opis okablowania poziomego: od szafy/rozdzielnicy na piętrze do gniazda w pomieszczeniu.
- "dwa gniazda abonenckie" – w modelu okablowania strukturalnego nie buduje się pionu jako połączenia gniazdo–gniazdo; takie zestawienie nie odpowiada architekturze dystrybucyjnej i nie jest właściwą definicją pionu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawia się gniazdo abonenckie, najczęściej mówimy o części poziomej. Gdy mowa o łączeniu punktów rozdzielczych/dystrybutorów, jest to zwykle okablowanie pionowe/szkieletowe.
