W wentylacji mechanicznej często stosuje się dwa podstawowe podziały: na wentylację ogólną i miejscową oraz na nawiewną i wywiewną.
Wentylacja miejscowa działa wtedy, gdy zanieczyszczenia są przechwytywane możliwie blisko miejsca ich powstawania. Celem jest ograniczenie rozprzestrzeniania się pary wodnej, zapachów lub pyłów po całym pomieszczeniu. Klasycznym przykładem takiego rozwiązania w budynku mieszkalnym jest okap kuchenny umieszczony bezpośrednio nad płytą grzewczą lub kuchenką.
Wentylacja ogólna (pomieszczeniowa) wymienia powietrze w całej kubaturze pomieszczenia, zwykle przez nawiewniki/kratki i wywiew w innym punkcie. Nie "łapie" zanieczyszczeń u źródła, tylko rozcieńcza je w całej przestrzeni.
Drugi podział dotyczy kierunku pracy instalacji:
- nawiewna – doprowadza powietrze do pomieszczenia,
- wywiewna – usuwa powietrze z pomieszczenia.
Okap kuchenny, pracując jako wyciąg (odprowadzanie powietrza do kanału), usuwa powietrze zanieczyszczone, czyli pełni funkcję wywiewu. Jednocześnie działa lokalnie, bo zasysa zanieczyszczenia dokładnie znad miejsca gotowania, czyli jest to wentylacja miejscowa.
Dlatego odpowiedź "miejscowej wywiewnej." jest właściwa.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z typowych powodów:
- "ogólnej wywiewnej." – opisuje wywiew dotyczący całego pomieszczenia, a okap jest odciągiem zlokalizowanym nad źródłem zanieczyszczeń.
- "miejscowej nawiewnej." – okap nie dostarcza świeżego powietrza do strefy gotowania; jego podstawowa rola to odciąg.
- "ogólnej nawiewnej." – łączy dwa błędne kierunki: nawiew (zamiast wywiewu) oraz działanie ogólne (zamiast miejscowego).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odpowiedz sobie na dwa pytania: (1) czy urządzenie działa przy źródle zanieczyszczeń (miejscowa) czy wymienia powietrze w całym pomieszczeniu (ogólna)? (2) czy usuwa powietrze (wywiewna) czy je doprowadza (nawiewna)?
