Zasolenie gleby to forma degradacji, w której wzrasta stężenie soli w roztworze glebowym. Skutkiem jest m.in. utrudnione pobieranie wody przez rośliny (stres osmotyczny) oraz możliwa toksyczność niektórych jonów. Jednym z praktycznych działań ograniczających straty i pozwalających utrzymać produkcję na stanowiskach zagrożonych zasoleniem jest dobór gatunków lub odmian lepiej tolerujących sól.
Odpowiedź "Używanie gatunków roślin tolerujących sól" jest poprawna, ponieważ jest to metoda adaptacyjna: nie "usuwa soli" z dnia na dzień, ale pozwala prowadzić uprawę przy wyższym zasoleniu bez gwałtownego spadku obsady i plonu. W praktyce jest to często pierwszy krok, gdy stanowisko ma podwyższone zasolenie lub gdy istnieje ryzyko jego narastania (np. przy nawadnianiu i słabym odpływie).
Pozostałe propozycje nie są właściwymi sposobami zapobiegania degradacji przez zasolenie:
- "Zwiększenie nawadniania" bywa mylące: bez zapewnienia odpowiedniej jakości wody i odpływu (drenażu) może prowadzić do gromadzenia soli w profilu glebowym lub do ich podciągania kapilarnego po odparowaniu wody.
- "Zwiększenie stosowania nawozów mineralnych" zwiększa ilość jonów wprowadzanych do gleby i może podnosić przewodnictwo elektryczne roztworu glebowego, co nie jest działaniem ochronnym wobec zasolenia.
- "Zwiększenie stosowania pestycydów" dotyczy ochrony roślin przed agrofagami, a nie gospodarki wodno-solnej; nie rozwiązuje problemu zasolenia i nie jest narzędziem rekultywacji.
W nauce do egzaminu warto łączyć to zagadnienie z tematami: jakość wody do nawadniania, drenaż, melioracje oraz rozpoznawanie objawów stresu solnego w uprawach.
