W poligrafii format netto oznacza docelowy wymiar wyrobu po przycięciu, a format brutto (z uwzględnieniem spadów) to wymiar dokumentu przygotowany do druku tak, aby po cięciu nie pojawiły się białe krawędzie.
Na fragmencie interfejsu programu DTP w prawym dolnym rogu widać nałożone obrysy i odczyty z linijek. Czarna ramka kończy się na wartościach 297 (oś X) i 70 (oś Y), co odpowiada formatowi netto 297×70 mm. Czerwona ramka dochodzi do 300 i 73, czyli w tym rogu widać, że obszar "wychodzi" o 3 mm poza netto w prawo i w dół.
Kluczowe jest zrozumienie, że odczyt 300×73 mm to współrzędne prawego dolnego narożnika względem punktu (0,0), a nie pełny wymiar brutto. Skoro widać spad 3 mm po prawej (300−297) i na dole (73−70), to przy standardowym, symetrycznym ustawieniu spadów należy doliczyć po 3 mm także z lewej i z góry. Dlatego:
- szerokość brutto: 297 mm + 3 mm + 3 mm = 303 mm,
- wysokość brutto: 70 mm + 3 mm + 3 mm = 76 mm.
Odpowiedź "297×70 mm" jest błędna, bo pomija spady (to tylko netto). "300×73 mm" jest częstą pułapką: to odczyt narożnika w prawym dolnym rogu, uwzględniający tylko jedną stronę spadu widoczną w tym miejscu. "292×65 mm" odpowiada mniejszemu, wewnętrznemu obrysowi z ilustracji (np. innemu obszarowi pracy), ale nie jest formatem brutto użytku.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy spad ma 3 mm, to format brutto jest większy od netto o 6 mm w każdym wymiarze (po 3 mm z dwóch stron).
