W kontroli jakości produktów chemicznych (np. nawozów) kluczowe jest, aby próbka była reprezentatywna. Dlatego w praktyce technologicznej i laboratoryjnej liczba miejsc poboru próbek pierwotnych bywa uzależniona od wielkości partii/objętości materiału (tu oznaczonej jako V). Zadanie polega na zastosowaniu konkretnego wzoru wskazanego w treści/załączniku i obliczeniu, ile miejsc poboru należy zaplanować dla V = 3600 m3.
Poprawność odpowiedzi "30 miejsc." wynika z tego, że po podstawieniu V = 3600 m3 do podanego wzoru oraz wykonaniu wymaganych działań arytmetycznych otrzymuje się właśnie taką liczbę. W tego typu zadaniach ważne jest także, aby sprawdzić, czy wzór nie wymaga dodatkowych kroków, np.:
- przeliczenia jednostek (jeśli wzór jest zdefiniowany dla innej jednostki niż m3),
- zastosowania funkcji nieliniowej (np. pierwiastka lub logarytmu), jeżeli tak przewidziano,
- określonej zasady zaokrąglania (np. zawsze w górę do liczby całkowitej miejsc poboru).
Pozostałe propozycje odpowiedzi są typowymi wynikami błędów rachunkowych lub interpretacyjnych:
- "15 miejsc." często pojawia się, gdy ktoś błędnie dzieli przez 2, myli współczynnik we wzorze lub stosuje niepoprawne zaokrąglenie w dół.
- "60 miejsc." bywa skutkiem przyjęcia zależności liniowej "dwa razy więcej" bez sprawdzenia, jak wzór faktycznie skaluje liczbę miejsc poboru z objętością.
- "72 miejsca." może wynikać z podstawienia błędnej wartości V (np. pomyłka rzędu wielkości) albo z błędnego odczytu/interpretacji parametrów we wzorze (np. potraktowania współczynnika jako mnożnika zamiast dzielnika).
Wskazówka egzaminacyjna: aby uniknąć pomyłek, wykonuj obliczenia w krokach zapisanych w brudnopisie, kontroluj jednostki i na końcu sprawdzaj, czy wynik ma sens praktyczny (liczba miejsc poboru musi być liczbą całkowitą i zgodną z logiką wzoru).
