Wyżarzanie zupełne to rodzaj obróbki cieplnej, którego celem jest uzyskanie struktury równowagowej o obniżonej twardości i lepszej plastyczności, zwykle przez pełne przejście w austenit i następnie powolne chłodzenie.
Dla stali o zawartości 0,6% C (stal podeutektoidalna) kluczowe jest, że temperatura procesu powinna być dobrana powyżej temperatury granicznej, przy której kończy się przemiana w austenit (w praktyce odczytywanej z odpowiedniego wykresu technologicznego lub z wykresu równowagi Fe–C jako linia A3). Odczytana z wykresu temperatura wyżarzania zupełnego dla 0,6% C wynosi 800°C, co odpowiada typowej zasadzie doboru temperatury austenityzowania dla tego składu.
Dlaczego pozostałe wartości są nieprawidłowe w kontekście takiego odczytu z wykresu? Wartości 720°C i 750°C są zbyt niskie, bo mogą kojarzyć się z okolicą przemiany eutektoidalnej (A1) lub z procesami wymagającymi niższych temperatur. Dla wyżarzania zupełnego stali podeutektoidalnej taka temperatura nie zapewnia pełnego austenityzowania całej objętości materiału według standardowego doboru z wykresu. Z kolei 980°C jest zbyt wysokie dla tej zawartości węgla w typowym ujęciu wykresowym i może prowadzić do niepożądanego rozrostu ziaren austenitu lub doboru parametrów charakterystycznych dla innych zakresów/operacji.
W zadaniach "na podstawie wykresu" najważniejsze jest poprawne wskazanie punktu dla 0,6% C na osi składu, poprowadzenie do krzywej/obszaru przypisanego wyżarzaniu zupełnemu i odczyt temperatury na osi pionowej. Jeżeli wykres podaje zakres, na egzaminie zwykle oczekuje się wartości wskazanej na wykresie jako zalecanej (np. wartość reprezentatywna w środku zakresu).
