W protokołach trasowania opartych o algorytm wektora odległości ruter nie utrzymuje pełnej, szczegółowej mapy całej topologii. Zamiast tego posiada informację: jak daleko (według metryki) jest do danej sieci docelowej oraz w którym kierunku (do jakiego sąsiada) należy wysłać pakiet. Tę ideę streszcza stwierdzenie, że wybór marszruty zależy od "odległości" do celu, często rozumianej jako liczba skoków, czyli liczba przejść przez kolejne rutery po drodze.
Odpowiedź "Wybór marszruty zależy od ilości ruterów do miejsca przeznaczenia." pasuje do tej koncepcji, bo opisuje metrykę typu hop count: im mniej urządzeń pośrednich, tym "krótsza" trasa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Rutery wysyłają rozgłoszenia LSA do wszystkich ruterów w danej grupie." – LSA (Link State Advertisement) jest charakterystyczne dla podejścia link-state, w którym rozgłasza się stan łączy, aby każdy ruter mógł zbudować spójny obraz topologii.
- "Wybór marszruty zależy przede wszystkim od obciążenia na poszczególnych odcinkach." – obciążenie może występować jako element bardziej złożonych mechanizmów, ale nie jest typową, kluczową cechą klasycznych distance-vector; ich metryka jest zwykle prostsza i bardziej stabilna do wymiany między sąsiadami.
- "Ruter buduje logiczną topologię sieci w postaci drzewa, w którym on sam jest 'korzeniem'." – opis "drzewa z korzeniem" pasuje raczej do innych algorytmów/obszarów (np. budowania struktury w warstwie 2) niż do typowego działania distance-vector, gdzie podstawą jest wymiana informacji o odległościach do prefiksów i wyborze następnego skoku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się hasła typu LSA i "wszyscy znają całą topologię", to zwykle sygnalizuje link-state. Jeśli mowa o "odległości"/"skokach" i prostych metrykach, to najczęściej distance-vector.
