W transformatorze jednofazowym zależność napięć w stanie jałowym (bez istotnego obciążenia) jest w przybliżeniu proporcjonalna do liczby zwojów uzwojeń: U1/U2 ≈ N1/N2. Dla podanych wartości znamionowych U1n=230 V i U2n=50 V oczekuje się, że przy prawidłowym zasileniu strony pierwotnej napięcie wtórne będzie zbliżone do 50 V.
Wynik pomiaru V1=230 V wskazuje, że strona pierwotna jest zasilana poprawnie (brak przerwy w obwodzie zasilania i brak istotnego spadku na elementach doprowadzających). Jednocześnie V2=40 V oznacza wyraźne zaniżenie napięcia wtórnego względem znamionowego.
Taki objaw jest typowy dla uszkodzenia typu zwarcie międzyzwojowe (częściowe zwarcie) w uzwojeniu wtórnym: część zwojów zostaje "wyłączona" z efektywnej pracy, rosną straty, a napięcie na zaciskach wtórnych spada. Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Częściowe zwarcie w uzwojeniu wtórnym."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Przerwa w uzwojeniu pierwotnym." Gdyby uzwojenie pierwotne było przerwane, zwykle nie byłoby prawidłowego zasilania transformatora, a odczyt napięcia w odpowiednim punkcie układu nie potwierdzałby poprawnej pracy strony pierwotnej.
- "Przerwa w uzwojeniu wtórnym." Przerwa we wtórnym najczęściej skutkuje brakiem napięcia na zaciskach wtórnych (albo napięciem w innym punkcie niż mierzony). Skoro V2 pokazuje 40 V, wtórne nie jest "całkowicie otwarte" w sensie przerwy w miejscu istotnym dla pomiaru.
- "Częściowe zwarcie w uzwojeniu pierwotnym." Zwarcie międzyzwojowe w pierwotnym częściej powoduje wzrost prądu jałowego, grzanie i problemy po stronie zasilania; sam odczyt V1=230 V nie wskazuje spadku po stronie pierwotnej, natomiast zaniżenie napięcia wtórnego w tym zadaniu jest przypisane do uszkodzenia wtórnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli napięcie pierwotne jest prawidłowe, a wtórne jest zauważalnie zaniżone, w pierwszej kolejności rozważa się uszkodzenia wpływające na przekładnię i straty uzwojenia wtórnego, typowo zwarcie międzyzwojowe.