W druku wielkoformatowym rozdzielczość przygotowania grafiki (wyrażana w dpi) dobiera się przede wszystkim do wymiaru wydruku i typowej odległości oglądania. Duże nośniki (banery, billboardy) są zwykle oglądane z kilku metrów, dlatego mogą mieć niższą rozdzielczość niż materiały małoformatowe.
W tym zadaniu kluczowe jest zastosowanie standardów podanych w tabeli. Powierzchnia 25 m² odpowiada przykładowemu formatowi 5 m × 5 m. W tabeli odszukuje się wiersz oznaczony "5 m" oraz kolumnę oznaczoną "5 m", a następnie odczytuje liczbę z ich przecięcia. Wskazana wartość to 50 dpi, więc taki parametr należy przyjąć jako optymalny dla tego formatu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 30 dpi – to rozdzielczość typowa dla jeszcze większych formatów lub sytuacji, gdy szczegóły nie są istotne. Dla 25 m² może zbyt mocno ograniczać czytelność drobnych elementów (np. cienkich linii, małego tekstu), jeśli projekt tego wymaga.
- 60 dpi – może występować dla mniejszych lub "średnich" formatów. Dla 25 m² podnosi wagę i złożoność pliku oraz obciążenie procesu RIP bez proporcjonalnej, widocznej poprawy jakości z typowej odległości oglądania.
- 72 dpi – to wartość często kojarzona z ekranem i materiałami cyfrowymi, a w dużym formacie bywa przesadą. Zwiększa rozmiar danych, co utrudnia obróbkę i przetwarzanie, a efekt wizualny na nośniku oglądanym z kilku metrów zwykle nie uzasadnia takiego ustawienia.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z tabelą zawsze pracuj metodą "wiersz–kolumna–przecięcie" i najpierw upewnij się, czy tabela opisuje wymiary liniowe (metry) czy powierzchnię (m²). Tu tabela opiera się na metrach, więc 25 m² trzeba powiązać z 5 m × 5 m.
