W pytaniu chodzi o średnicę wiertła pod gwint metryczny wewnętrzny, czyli średnicę otworu, który wierci się przed użyciem gwintownika. Dla gwintów metrycznych ISO bardzo często stosuje się prostą zasadę kontrolną: d wiertła ≈ średnica nominalna gwintu (D) − skok (P). Dokładne wartości dobiera się z tabel (uwzględniających praktykę i typowe tolerancje), ale ta relacja zwykle pozwala szybko ocenić poprawność.
Dany gwint to M8 drobnozwojowy o skoku 1 mm (czyli M8×1). Obliczenie według przybliżenia:
8,00 mm − 1,00 mm = 7,00 mm
Dlatego odpowiedź "7,00 mm" jest poprawna.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "6,80 mm" oznaczałoby zbyt mały otwór. W praktyce zwiększa to opory skrawania podczas gwintowania i ryzyko uszkodzenia (np. złamania) gwintownika oraz pogorszenia jakości gwintu.
- "7,20 mm" to otwór zbyt duży jak na M8×1. Skutkiem byłby zbyt płytki profil gwintu wewnętrznego, mniejsza nośność zwoju i gorsze pasowanie połączenia śrubowego.
- "14,00 mm" jest oczywiście nieadekwatne do gwintu M8, bo znacznie przekracza średnicę nominalną gwintu; po nagwintowaniu nie da się uzyskać prawidłowego gwintu M8.
Wskazówka egzaminacyjna: najczęstsza pułapka to pomylenie skoku gwintu. Dla M8 gwint zwykły ma inny skok niż gwint drobnozwojowy. Jeśli w treści podano skok (tu: 1 mm), trzeba go bezwzględnie użyć lub odczytać w tabeli dla wariantu drobnozwojowego.
