Nośność elementów i całego układu rusztowania wynika z tego, jak konstrukcja przenosi obciążenia (ciężar własny, obciążenia użytkowe, oddziaływania poziome) na podłoże i elementy podparcia. Kluczowa jest tu geometria rusztowania: wysokość i smukłość, rozstaw stojaków/ram, długości przęseł, obecność stężeń, sposób usztywnienia oraz poprawność zestawienia elementów w przestrzeni. Zmiana geometrii (np. zwiększenie rozstawu podpór, brak stężenia, nieprawidłowe poziomowanie) może istotnie obniżyć stateczność i przez to dopuszczalne obciążenie.
Odpowiedź "Kolor elementów rusztowania" jest błędna, bo kolor ma znaczenie co najwyżej organizacyjne (identyfikacja, widoczność), a nie konstrukcyjne. Odpowiedź "Waga elementów rusztowania" bywa myląca: masa wpływa na ciężar własny, ale nie przesądza o nośności (zdolności bezpiecznego przenoszenia obciążeń) i nie jest czynnikiem dominującym w porównaniu z układem i usztywnieniem konstrukcji. Odpowiedź "Producent elementów rusztowania" także nie stanowi czynnika wewnętrznego nośności w sensie mechaniki: o nośności decydują parametry i konfiguracja zestawu, a zgodność z dokumentacją producenta jest warunkiem bezpiecznego użytkowania, nie "cechą" zastępującą geometrię.
W praktyce na budowie, zwłaszcza przy robotach zbrojarskich i betoniarskich, przeciążenia i nieuprawnione zmiany konfiguracji (np. dołożenie materiałów na pomostach, przestawienie elementów, brak usztywnień) są częstą przyczyną zagrożeń. Dlatego należy stosować rusztowanie zgodnie z dokumentacją i nie zmieniać jego geometrii bez oceny technicznej.
