Zasady etyki zawodowej w pracy opiekuna medycznego opierają się na ochronie godności i podmiotowości osoby chorej oraz niesamodzielnej. Dlatego stwierdzenie: "Opiekun medyczny powinien traktować pacjenta z szacunkiem i godnością, niezależnie od jego stanu zdrowia czy sytuacji życiowej" jest właściwym opisem zasady etycznej. W praktyce oznacza to m.in. uprzejmą komunikację, cierpliwość, respektowanie intymności, unikanie zawstydzania oraz brak oceniania pacjenta.
Stwierdzenie o "maksymalizacji swojego zysku" jest błędne, bo przesuwa cel pracy z dobra pacjenta na interes własny. Etyka w zawodach opiekuńczych wymaga kierowania się dobrem podopiecznego, rzetelnością i odpowiedzialnością, a nie kalkulacją finansową kosztem jakości opieki.
Teza, że można odmówić opieki, bo pacjent jest "niewygodny", również jest nieprawidłowa. W opiece zawodowej niedopuszczalne jest selekcjonowanie pacjentów na podstawie subiektywnej wygody, sympatii czy trudności we współpracy. W sytuacjach problemowych właściwą drogą jest wsparcie zespołu, przełożonego i stosowanie procedur, a nie arbitralne porzucenie obowiązków.
Stwierdzenie o dążeniu do zdobycia "jak najwięcej informacji o prywatnym życiu pacjenta" jest sprzeczne z zasadą poszanowania prywatności i granic relacji zawodowej. Opiekun powinien pozyskiwać tylko te informacje, które są niezbędne do bezpiecznego i skutecznego udzielania opieki, a nie z ciekawości. Nadmierne wypytywanie obniża zaufanie i może prowadzić do naruszenia poufności.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o etykę szukaj odpowiedzi, które podkreślają godność, szacunek, niedyskryminację, prywatność i profesjonalne granice. Odpowiedzi o zysku, "wygodzie" personelu lub wścibstwie zwykle oznaczają naruszenia etyczne.
