W przypadku podopiecznego niesłyszącego (określanego dawniej jako "głuchoniemy") kluczowe jest dostosowanie komunikacji do tego, że barierą jest słuch, a nie wzrok. Dlatego najczęściej stosuje się metody oparte na przekazie wizualnym: język migowy oraz komunikaty pisemne (np. krótkie zdania zapisane na kartce lub w telefonie). Pozwala to przekazać instrukcje, ustalić potrzeby i potwierdzić zrozumienie.
Odpowiedź "języka migowego i komunikatów zapisanych na kartce." jest właściwa, bo łączy dwie realnie użyteczne formy kontaktu: (1) język migowy jako naturalny sposób komunikowania się wielu osób głuchych oraz (2) zapis tekstowy jako rozwiązanie, gdy osoba umie czytać i pisać lub gdy trzeba przekazać precyzyjną informację (adres, godzina, dawka leku).
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do tej sytuacji:
- "pisma Braille’a i symboli Blissa." – Braille jest systemem dotykowego czytania dla osób z niepełnosprawnością wzroku; nie rozwiązuje problemu braku słyszenia. Symbole Blissa to system AAC stosowany w wybranych trudnościach komunikacyjnych, ale nie jest podstawową metodą dla osoby niesłyszącej.
- "piktogramów i pisma Braille’a." – piktogramy mogą wspierać komunikację w różnych potrzebach (np. przy trudnościach poznawczych), lecz nie są standardową, pierwszoplanową metodą komunikacji z osobą głuchą. Braille ponownie dotyczy głównie braku wzroku.
- "alfabetu punktowego i komunikatów zapisanych na kartce." – "alfabet punktowy" kojarzy się z rozwiązaniami dotykowymi dla osób niewidomych; choć komunikaty pisemne są sensowne, pierwszy człon odpowiedzi wprowadza błędne dopasowanie narzędzia do niepełnosprawności.
W praktyce opiekun powinien też upewnić się, jaką formę komunikacji preferuje konkretna osoba (PJM, SJM, odczytywanie z ust, pisanie), i dbać o jasność przekazu: krótkie zdania, potwierdzanie zrozumienia, dobre oświetlenie i kontakt wzrokowy.
