W praktyce robót wykończeniowych temperatura ma duży wpływ na to, jak zachowuje się lakier podczas aplikacji i w trakcie schnięcia. Wartość około 18°C jest często uznawana za korzystną, ponieważ w typowych warunkach zapewnia kompromis między: odpowiednią lepkością (lakier nie jest "za gęsty"), prawidłowym rozpływaniem (mniejsze ryzyko śladów pędzla/wałka) oraz stabilnym czasem odparowania rozpuszczalników i utwardzania.
Temperatura 11°C bywa zbyt niska dla wielu systemów lakierowych: materiał gęstnieje, trudniej uzyskać równą warstwę, wydłuża się czas schnięcia i rośnie ryzyko wad (np. zacieki, słaba rozlewność, miejscowe niedoschnięcia). Przy 5°C problemy zwykle się nasilają: schnięcie i reakcje sieciowania mogą przebiegać bardzo wolno lub nieprawidłowo, a kondensacja wilgoci na podłożu dodatkowo pogarsza przyczepność i wygląd powłoki.
Z kolei 36°C to temperatura zbyt wysoka dla wielu lakierów: odparowanie jest bardzo szybkie, co może powodować zbyt krótki "czas otwarty", gorsze poziomowanie i ryzyko efektu "skórki" lub innych defektów powierzchni. Wysoka temperatura może też utrudnić kontrolę grubości warstwy i zwiększać podatność na błędy wykonawcze.
Na egzaminie trzeba pamiętać, że pytanie dotyczy ogólnej wartości "optymalnej", natomiast w realnej pracy zawsze należy sprawdzić kartę techniczną konkretnego wyrobu oraz uwzględnić temperaturę powietrza, podłoża, wilgotność i wentylację.
