Odczyn gleby (pH) to jeden z kluczowych parametrów stanowiska, ponieważ decyduje o tym, w jakiej formie chemicznej występują składniki pokarmowe i na ile są dostępne dla roślin. W praktyce pH wpływa też na aktywność mikroorganizmów glebowych, tempo mineralizacji materii organicznej oraz ryzyko występowania zaburzeń pokarmowych.
Dla uprawy pomidorów i ziemniaków wczesnych jako korzystny przyjmuje się lekko kwaśny przedział 5,0–6,5 pH. Taki zakres zwykle pozwala utrzymać dobrą dostępność wielu makro- i mikroelementów, a jednocześnie ogranicza skrajne zjawiska typowe dla bardzo kwaśnych lub zasadowych gleb.
- "poniżej 4,5 pH" oznacza glebę silnie kwaśną. W takich warunkach rośnie ryzyko ograniczonego pobierania części składników oraz występowania toksyczności niektórych jonów. To zwykle pogarsza wzrost i plon.
- "6,5–7,0 pH" to zakres bliski obojętnemu. Dla części roślin jest korzystny, ale pytanie dotyczy optimum dla pomidora i ziemniaka wczesnego, gdzie za optymalny wskazuje się zakres bardziej kwaśny (5,0–6,5), więc ten przedział nie jest właściwą odpowiedzią.
- "powyżej 7,2 pH" oznacza odczyn zasadowy. Przy takim pH częściej pojawiają się problemy z dostępnością wybranych mikroelementów (np. mogą występować objawy niedoborów mimo obecności składników w glebie), co nie sprzyja stabilnemu prowadzeniu upraw.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać nie tylko liczbę, ale i sens: pomidor i ziemniak wczesny preferują glebę lekko kwaśną. Na poziomie praktycznym oznacza to konieczność okresowego badania pH oraz racjonalnego planowania zabiegów poprawiających odczyn (np. wapnowania), jeśli analiza gleby wskazuje na odchylenia od optimum.
