W oprawie klejonej okładka pełni funkcję ochronną i konstrukcyjną: musi usztywniać publikację, chronić blok, a na grzbiecie (tu: 22 mm) powinna dać się poprawnie uformować (zwykle przez bigowanie) i trwale połączyć z blokiem.
Dlatego jako podłoże okładkowe stosuje się zwykle kartony okładkowe o średniej gramaturze. Odpowiedź "karton 250 g/m2" jest trafna, bo taka gramatura zapewnia wyraźnie większą sztywność niż typowe papiery na wkład, a jednocześnie nie jest tak masywna i "twarda" jak tektura introligatorska, co ułatwia obróbkę (bigowanie, łamanie na grzbiecie, klejenie).
Dlaczego pozostałe propozycje są niekorzystne:
- "kreda 170 g/m2" – to podłoże często spotykane w okładkach lekkich broszur, ale dla książki o sporym grzbiecie może być zbyt mało sztywne i mniej odporne mechanicznie. Może też nie zapewnić oczekiwanego "trzymania formy" okładki.
- "offset 90 g/m2" – to typowa gramatura papieru na środek (wkład), nie na okładkę. Okładka z takiego papieru będzie wiotka, podatna na uszkodzenia i nie spełni funkcji ochronnej.
- "tektura 700 g/m2" – to materiał znacznie sztywniejszy, kojarzony raczej z elementami opraw twardych lub przekładkami. W oprawie klejonej taka tektura może utrudniać prawidłowe uformowanie grzbietu i obróbkę, a dobór byłby nieadekwatny do standardowej okładki miękkiej.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: wkład to zwykle niższe gramatury papierów, natomiast okładka w oprawie miękkiej to karton o wyższej gramaturze, ale nie tektura konstrukcyjna.
