W praktyce przygotowania grafiki do druku (np. folder reklamowy) przyjmuje się, że obraz rastrowy powinien mieć na ogół około 300 próbek/pikseli na jednostkę długości w docelowym rozmiarze wydruku. Taka wartość zwykle pozwala zachować ostrość detali, gładkie przejścia tonalne i ograniczyć ryzyko widocznej "pikselozy" po wydrukowaniu.
Odpowiedź "300 spi" odpowiada temu powszechnemu wymaganiu jakościowemu: skan o zbyt małej rozdzielczości może wyglądać akceptowalnie na ekranie, ale po umieszczeniu w projekcie DTP i wydrukowaniu ujawni braki w szczegółach (poszarpane krawędzie, miękkość, artefakty po wyostrzaniu).
Dlaczego pozostałe wartości są gorszym wyborem?
- "72 spi" to poziom kojarzony przede wszystkim z grafiką ekranową (historycznie z typografią ekranową), a nie z drukiem. Przy wydruku w typowych formatach reklamowych taka rozdzielczość prawie zawsze daje widoczną utratę jakości.
- "150 spi" bywa spotykane w mniej wymagających zastosowaniach lub przy większych formatach oglądanych z większej odległości, ale dla folderu reklamowego (czytany z bliska) często okaże się zbyt niskie.
- "200 spi" jest "pośrednie", jednak nadal może nie zapewnić komfortowego zapasu jakości w typowym druku materiałów promocyjnych, zwłaszcza przy drobnych detalach i teksturach.
Warto pamiętać o typowym źródle nieporozumień: w praktyce spotyka się skróty ppi/dpi/spi, które są używane potocznie zamiennie, choć odnoszą się do różnych etapów (obraz, drukarka, skaner). W zadaniach egzaminacyjnych zwykle chodzi o ogólną zasadę jakości dla druku – czyli okolice 300 w skali 1:1. Jeśli obraz ma być w projekcie powiększany, rozdzielczość skanu należy odpowiednio zwiększyć.
