Jeśli ocena funkcjonalna wskazuje trudności z poruszaniem się, właściwe postępowanie polega na wdrożeniu planu wsparcia dopasowanego do pacjenta. Taki plan może obejmować bezpieczną aktywizację (np. ćwiczenia zalecone przez specjalistę), zastosowanie sprzętu wspomagającego (balkonik, kule, wózek – zależnie od potrzeb) oraz modyfikację otoczenia (usunięcie przeszkód, dobre oświetlenie, poręcze), aby ograniczyć ryzyko upadków i zwiększyć samodzielność.
Odpowiedź "Zignorować wyniki oceny, ponieważ pacjent wydaje się poruszać bez problemów" jest nieprawidłowa, bo opiera się na subiektywnej obserwacji i pomija obiektywne dane. Pacjent może kompensować deficyty, a ryzyko upadku może ujawniać się w innych warunkach (zmęczenie, noc, leki).
Odpowiedź "Zasugerować pacjentowi, aby poruszał się mniej, aby uniknąć potencjalnych upadków" jest błędna, ponieważ samo ograniczanie aktywności zwykle prowadzi do osłabienia mięśni, pogorszenia wydolności i większej niesamodzielności. Skuteczniejsze jest zwiększenie bezpieczeństwa i stopniowana aktywizacja, a nie unieruchamianie.
Odpowiedź "Zmusić pacjenta do intensywnych ćwiczeń fizycznych, aby poprawić jego mobilność" jest nieprawidłowa, bo przymus i zbyt duże obciążenie mogą spowodować uraz, przeciążenie lub zaostrzenie chorób współistniejących. Ćwiczenia powinny być dobierane indywidualnie, zwykle w porozumieniu z personelem medycznym, z uwzględnieniem tolerancji wysiłku i zasad bezpieczeństwa.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: wynik oceny funkcjonalnej → plan działań. Plan powinien łączyć bezpieczeństwo (profilaktyka upadków), usprawnianie oraz organizację środowiska, zamiast skrajności typu "nie ruszaj się" albo "ćwicz maksymalnie".
