W analizie miareczkowej typ oznaczenia rozpoznaje się przede wszystkim po rodzaju reakcji zachodzącej między titrantem a analitem oraz po użytym odczynniku. EDTA (kwas etylenodiaminotetraoctowy) i jego sole – często nazywane wersenianami – są odczynnikami, które tworzą kompleksy (chelatują) z wieloma jonami metali, m.in. z jonami magnezu Mg(II). Dlatego miareczkowanie roztworem EDTA jest klasycznym przykładem oznaczenia kompleksometrycznego.
Dlaczego odpowiedź "kompleksometryczne." jest poprawna?
- W kompleksometrii punktem końcowym jest osiągnięcie stechiometrycznego związania jonów metalu przez ligand kompleksujący (np. EDTA).
- EDTA jest odczynnikiem charakterystycznym dla tej grupy miareczkowań i służy m.in. do oznaczania twardości wody (Ca/Mg) oraz do oznaczeń Mg(II) w różnych próbkach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "alkacymetryczne." – alkacymetria dotyczy reakcji kwas–zasada (neutralizacji) i wykorzystuje titranty będące kwasami lub zasadami. EDTA nie pełni typowej roli kwasu/zasady w takim sensie, lecz ligandu kompleksującego.
- "manganometryczne." – manganometria to miareczkowanie redoks, zwykle z użyciem silnych utleniaczy związanych z manganem (np. nadmanganianu). Oznaczanie Mg(II) EDTA nie opiera się na utlenianiu/redukcji.
- "jodometryczne." – jodometria również należy do metod redoks i dotyczy układów z jodem/jodkiem. Nie jest związana z reakcją kompleksowania EDTA z jonami metali.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się EDTA (wersenian), niemal zawsze chodzi o kompleksometrę. Jeśli pojawia się nadmanganian – myśl o manganometrii (redoks), a jeśli jod/jodek – o jodometrii (redoks). Kwas lub zasada jako titrant sugerują alkacymetrię.
