Miareczkowania w analizie klasycznej dzieli się według rodzaju reakcji, która jest podstawą oznaczenia: kwas–zasada (alkacymetria), utlenianie–redukcja (redoksymetria), reakcje strąceniowe (np. argentometria) oraz reakcje tworzenia kompleksów (kompleksometria).
EDTA (w praktyce często jako sól – wersenian) jest ligandem wielozębnym, który wiąże jony metali w roztworze, tworząc z nimi trwałe kompleksy/chelany. Jeśli oznacza się jony cynku Zn2+ przy użyciu EDTA, to kluczowym etapem jest właśnie reakcja kompleksowania (wiązanie jonu metalu przez ligand), a punkt równoważnikowy odpowiada stechiometrycznemu związaniu jonów metalu przez EDTA. To jest definicyjna cecha miareczkowania kompleksometrycznego.
Odpowiedź "redoksymetrycznego" jest błędna, ponieważ w oznaczeniu EDTA nie jest wykorzystywana zmiana stopni utlenienia – nie mierzy się tu transferu elektronów. Odpowiedź "argentometrycznego" także nie pasuje: argentometria dotyczy miareczkowań opartych na reakcjach strąceniowych z udziałem jonów srebra (typowo dla halogenków i podobnych anionów), a nie na tworzeniu kompleksów metalu z ligandem chelatującym. Z kolei "alkacymetrycznego" odnosi się do reakcji kwas–zasada (neutralizacji) i zmiany pH, a nie do specyficznego wiązania jonów metali przez EDTA.
W praktyce laboratoryjnej w kompleksometrii istotne bywa także ustawienie odpowiednich warunków (np. pH, bufor) i dobór wskaźnika, ale niezależnie od tych szczegółów sam fakt użycia EDTA do oznaczania jonów metalu wskazuje na metodę kompleksometryczną.
