Ocena stopnia ubytku słuchu opiera się na klasyfikacjach przedziałowych, w których konkretna wartość dB HL musi zostać przypisana do właściwego zakresu. Dla progu słyszenia 80 dB kluczowe jest to, że jest to wartość graniczna w popularnie stosowanej klasyfikacji WHO.
W klasyfikacji WHO (1997) zakres 61–80 dB HL oznacza znaczny niedosłuch, natomiast głęboki zaczyna się dopiero powyżej 81 dB HL. Oznacza to, że 80 dB nadal należy do kategorii znacznej, więc odpowiedź "Duży ubytek słuchu." jest właściwa dla tej wartości.
Również w klasyfikacji BIAP próg 80 dB mieści się w przedziale 71–90 dB, opisywanym jako niedosłuch znaczny/poważny. "Głęboki" w BIAP dotyczy dopiero wartości od około 90 dB wzwyż. Z praktycznego punktu widzenia pacjent z progiem 80 dB zwykle reaguje tylko na bardzo głośne bodźce (np. krzyk z bliska), a rozumienie mowy bez zaopatrzenia protetycznego jest bardzo utrudnione.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Lekki ubytek słuchu." – odpowiada znacznie niższym progom; przy 80 dB nie jest to już ubytek łagodny.
- "Umiarkowany ubytek słuchu." – umiarkowany zakres obejmuje wartości pośrednie (wyraźnie poniżej 80 dB); 80 dB wskazuje na bardziej zaawansowany niedosłuch.
- "Głęboki ubytek słuchu." – to częsta pomyłka wynikająca z potocznego użycia słowa "głęboki". W klasyfikacjach medycznych "głęboki" zaczyna się dopiero powyżej granicy dla 80 dB (WHO) lub przy jeszcze wyższych wartościach (BIAP).
W nauce do egzaminu warto zapamiętać, że 80 dB to jeszcze "znaczny" (WHO), a dopiero kolejny krok (81 dB i więcej) przechodzi w "głęboki".