W przeddzień planowej operacji pacjentka często odczuwa niepokój, lęk i napięcie. Zadaniem opiekuna medycznego w rozmowie jest przede wszystkim wspieranie pacjenta i dbanie o jego bezpieczeństwo psychiczne: spokojna obecność, wysłuchanie obaw, zachęcenie do zadawania pytań właściwemu personelowi, pomoc w organizacji czynności dnia codziennego oraz obserwacja, czy lęk nie narasta.
Odpowiedź "zadbać o bezpieczeństwo psychiczne pacjentki" jest trafna, bo mieści się w kompetencjach opiekuńczych: poprawia komfort, współpracę pacjentki z zespołem oraz zmniejsza ryzyko nieadekwatnych reakcji wynikających ze stresu (np. pobudzenia, płaczu, bezsenności). Opiekun może też przekazać swoje obserwacje pielęgniarce, jeśli stan emocjonalny pacjentki wymaga dodatkowego wsparcia.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są właściwe w tym ujęciu pytania?
- "Dowiedzieć się czy nie jest uczulona na leki." To element wywiadu medycznego i bezpieczeństwa farmakoterapii, zwykle realizowany w ramach procedur przez personel uprawniony (np. pielęgniarkę/lekarza) i dokumentowany w określony sposób. Opiekun medyczny nie powinien przejmować odpowiedzialności za tę część kwalifikacji i dokumentacji.
- "Omówić zagrożenia związane z wykonywanym zabiegiem." Omawianie ryzyk, powikłań i alternatyw leczenia wymaga kompetencji klinicznych oraz jest związane z procesem informowania pacjenta i uzyskiwania zgody. W praktyce robi to uprawniony członek zespołu terapeutycznego; opiekun może natomiast zachęcić pacjentkę do rozmowy z lekarzem/pielęgniarką, jeśli ma pytania.
- "Ustalić sposoby i zakres wykonywania czynności higienicznych po zabiegu." Plan higieny pooperacyjnej zależy od stanu pacjentki i zaleceń po zabiegu (np. ograniczeń ruchowych, drenażu, opatrunków). Opiekun może pomagać w higienie i samoopiece, ale szczegółowy zakres ustala się w odniesieniu do zaleceń personelu uprawnionego, zwykle po operacji.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: opiekun medyczny odpowiada przede wszystkim za wsparcie, komfort, bezpieczeństwo i pomoc w czynnościach życia codziennego, a informacje stricte o ryzyku leczenia i decyzjach klinicznych należą do zadań personelu medycznego z odpowiednimi uprawnieniami.
