W przypadku 70-letniej pacjentki z chorobą zwyrodnieniową stawów kończyn górnych i dolnych kluczowym problemem jest ograniczenie lokomocji: ból, sztywność i mniejszy zakres ruchu mogą utrudniać chodzenie oraz zwiększać ryzyko upadku. Sprzęt, który realnie "pomaga w przemieszczaniu się" na większy dystans i odciąża kończyny dolne, to wózek inwalidzki. Umożliwia on bezpieczne przemieszczanie, gdy chód jest zbyt wolny, bolesny lub niepewny.
Odpowiedź "sprzęt ślizgowy" jest typowym przykładem pomocy stosowanej przede wszystkim do transferu, czyli przesiadania i zmiany miejsca (np. łóżko–wózek, wózek–toaleta). Może ułatwiać przesuwanie pacjenta i zmniejszać obciążenie opiekuna, ale nie jest środkiem lokomocji na korytarzu czy poza domem.
"Aparat ortopedyczny" (np. orteza) ma na celu stabilizację, ograniczenie niepożądanych ruchów lub odciążenie konkretnego stawu. Może zmniejszać dolegliwości i poprawić funkcję, lecz sam w sobie nie rozwiązuje istotnych trudności w przemieszczaniu się, gdy ograniczenia są wielostawowe i dotyczą także kończyn dolnych.
"Obuwie ortopedyczne" może poprawiać komfort chodu i ustawienie stopy, ale nadal wymaga zdolności do chodzenia. Przy znacznych problemach z poruszaniem obuwie nie zastąpi pomocy lokomocyjnej.
Wskazówka egzaminacyjna: czytaj uważnie, czy pytanie dotyczy przemieszczania (lokomocji), czy transferu (przesiadania). Pomoc lokomocyjna to taka, która pozwala pokonywać dystans; pomoc transferowa ułatwia zmianę pozycji i przesiadanie.
