U pacjentki z założonymi opatrunkami na oczy kluczowe jest bezpieczeństwo i jednoczesne wspieranie samodzielności. Opatrunki ograniczają widzenie, więc trudniejsze staje się odnalezienie przedmiotów na stole, kontrola ruchów i ocena odległości. To jednak nie oznacza automatycznie, że pacjentka nie może jeść sama.
Odpowiedź "podawać pacjentce pokarmu do ust" jest działaniem, którego opiekun nie powinien podejmować w opisanej sytuacji, ponieważ jest to forma wyręczania. Wkładanie jedzenia do ust może być uzasadnione wtedy, gdy pacjent nie jest zdolny do samodzielnego jedzenia (np. znaczne niedowłady, ciężka niesprawność, zaburzenia świadomości), ale w pytaniu mowa o pomaganiu w samodzielnym spożywaniu. Celem jest umożliwienie pacjentce wykonania czynności przy wsparciu, a nie przejęcie jej całkowicie.
Pozostałe propozycje mieszczą się w bezpiecznej pomocy:
- "pomagać pacjentce w zajmowaniu miejsca przy stole" – jest to asekuracja podczas przemieszczania się i siadania. U osoby z ograniczonym widzeniem zmniejsza ryzyko potknięcia, uderzenia o krzesło lub stół oraz upadku.
- "informować pacjentki, że posiłek i napój postawiono na stole" – informacja słowna jest podstawą komunikacji z osobą, która chwilowo nie widzi. Zmniejsza lęk, zwiększa poczucie kontroli i pozwala pacjentce przygotować się do sięgnięcia po naczynia.
- "pokierować ręką pacjentki, aby wskazać ustawienie talerza i sztućców" – orientacja dotykowa (z zachowaniem zasad delikatności i zgody pacjentki) ułatwia znalezienie talerza, sztućców i kubka, ograniczając ryzyko rozlania gorącego napoju lub rozsypania posiłku.
W praktyce opiekun powinien łączyć krótkie komunikaty, przewidywalne ułożenie przedmiotów na stole oraz asekurację. Wyręczanie (karmienie "do ust") może obniżać samodzielność i sprawczość pacjentki, jeśli nie ma do niego wyraźnych wskazań wynikających ze stanu funkcjonalnego.
