Sytuacja podopiecznej obejmuje dwa kluczowe problemy wpływające na jakość życia: barierę architektoniczną (brak podjazdu, a więc realna trudność w opuszczeniu budynku) oraz izolację społeczną (brak kontaktów ze środowiskiem). Dobre działanie asystenta powinno więc równolegle uruchomić wsparcie infrastrukturalne i społeczne.
Odpowiedź "Złożyć wniosek do PFRON o dofinansowanie do budowy podjazdu do bloku, nawiązać kontakt ze znajomymi." jest spójna z takim podejściem, bo obejmuje:
- organizację wsparcia w likwidacji bariery – uruchomienie procedury/instytucji finansującej lub współfinansującej dostosowania (cel: umożliwienie samodzielnego wyjścia),
- aktywizację i wsparcie społeczne – inicjowanie odbudowy relacji (cel: ograniczenie samotności, zwiększenie uczestnictwa w życiu społecznym).
Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo nie rozwiązują całości problemu lub wskazują instytucję/tryb wsparcia nieadekwatny do bariery:
- "Złożyć wniosek do spółdzielni mieszkaniowej..., zaproponować wyjście do kina." – pojedyncza aktywność nie rozwiązuje podstawowej przeszkody: brak podjazdu nadal może uniemożliwiać wyjście. Dodatkowo nie każdy asystent ma realny wpływ na szybkie działania spółdzielni.
- "Zaproponować zajęcia w dziennym domu..., złożyć wniosek do NFZ o dofinansowanie podjazdu..." – zajęcia mogą być wartościowe, ale jeśli wyjście z budynku jest zablokowane, sama propozycja może być niewykonalna. Wskazanie NFZ jako źródła finansowania podjazdu bywa mylące w kontekście kompetencji tej instytucji.
- "Zaproponować zajęcia w środowiskowym domu samopomocy, pomagać przy wychodzeniu..." – doraźna pomoc w wychodzeniu nie zastąpi trwałego usunięcia bariery. Zajęcia w ŚDS mogą wspierać kontakty, ale bez rozwiązania problemu dostępności pozostają trudne do realizacji.
Na egzaminie warto pamiętać o zasadzie: najpierw usuń barierę uniemożliwiającą działanie (tu: brak podjazdu), a równocześnie buduj sieć wsparcia (relacje, instytucje, aktywizacja), bo oba obszary bezpośrednio przekładają się na samodzielność i dobrostan.
