Gradacja papieru ściernego oznaczona literą P odnosi się do wielkości ziarna ściernego. Im mniejszy numer (np. P40), tym grubsze ziarno i bardziej agresywne działanie. Taki papier szybciej usuwa nierówności i ślady obróbki, ale pozostawia wyraźniejsze rysy, dlatego typowo używa się go na etapie wstępnym.
Odpowiedź "szlifowania wstępnego powierzchni drewnianych" pasuje do P40, bo szlifowanie wstępne ma na celu zgrubne wyrównanie, zdzieranie oraz przygotowanie powierzchni do kolejnych, coraz drobniejszych gradacji. W praktyce po P40 zwykle przechodzi się stopniowo na wyższe gradacje, aby zredukować rysy i uzyskać powierzchnię odpowiednią do wykończenia.
Pozostałe propozycje opisują czynności, które wymagają delikatniejszego oddziaływania:
- "wykończenia powierzchni po bejcowaniu" – po bejcowaniu dąży się do zachowania równomiernego koloru i unika się głębokich zarysowań; zbyt grube ziarno może zostawić widoczne ślady i miejscowo przeszlifować barwioną warstwę.
- "szlifowania powierzchni okleinowanych" – okleina jest cienka, więc agresywny papier zwiększa ryzyko przetarcia warstwy okleiny lub uszkodzenia krawędzi; zazwyczaj stosuje się drobniejsze gradacje i ostrożniejszą technikę.
- "polerowania powierzchni lakierowanych" – polerowanie to etap końcowy, w którym usuwa się drobne rysy i podnosi połysk; wymaga bardzo drobnych materiałów ściernych lub past polerskich, a nie papieru o gradacji P40.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz bardzo niski numer gradacji (np. P40), myśl "zgrubnie, na start". Gdy w odpowiedzi pojawia się "polerowanie" albo "wykończenie", typowo oznacza to potrzebę dużo drobniejszego ziarna.
