Kolejność operacji technologicznych przy wykonywaniu desek podłogowych powinna prowadzić od obróbki wstępnej do obróbki wykańczającej. Dlatego poprawna sekwencja to: piłowanie → struganie → frezowanie → szlifowanie.
Piłowanie jest typowym etapem rozkroju: z dłużyc/elementów uzyskuje się formatki o wymaganej długości i wstępnych wymiarach. W praktyce to najwcześniejsza operacja, bo umożliwia dalszą obróbkę elementu o docelowych gabarytach.
Struganie (wyrównywanie i grubościowanie) służy uzyskaniu płaskości, równoległości i wymaganej grubości, a także poprawie jakości powierzchni. Wykonanie strugania po piłowaniu ma sens, ponieważ dopiero po rozkroju ustala się właściwy wymiar i "bazę" pod kolejne etapy.
Frezowanie jest obróbką kształtującą: pozwala wykonać profil (np. pióro-wpust) oraz inne krawędziowe elementy geometrii. Żeby profil był dokładny, materiał powinien mieć wcześniej ustaloną grubość i równe płaszczyzny, stąd frezowanie po struganiu.
Szlifowanie to obróbka wykańczająca. Wykonuje się ją na końcu, aby uzyskać jednolitą gładkość i przygotować powierzchnię do ewentualnych dalszych czynności (np. wykończenia). Gdyby szlifowanie wykonać przed frezowaniem, obróbka frezarką mogłaby pozostawić nowe ślady i ponownie pogorszyć jakość powierzchni lub krawędzi.
Pozostałe proponowane sekwencje są błędne, bo:
- zaczynają od strugania przed rozkrojem, co bywa nielogiczne organizacyjnie i technologicznie,
- umieszczają szlifowanie przed frezowaniem, czyli wykańczanie przed kształtowaniem, co zwykle prowadzi do konieczności powtórzenia szlifu,
- mieszają operacje w sposób sprzeczny z zasadą: najpierw wymiar i geometria, potem wykończenie.
