O jakości zapisu dźwięku cyfrowego decydują przede wszystkim częstotliwość próbkowania oraz głębia bitowa (przy założeniu zapisu bezstratnego PCM). Format pliku typu .wav i .aiff w praktyce pełni rolę kontenera dla danych PCM i sam w sobie nie "podnosi jakości", jeśli parametry próbkowania są te same.
Częstotliwość próbkowania wpływa na maksymalne pasmo przenoszenia: zgodnie z zasadą Nyquista najwyższa możliwa do odtworzenia częstotliwość jest w przybliżeniu połową częstotliwości próbkowania. Dlatego 96 kHz pozwala teoretycznie na szersze pasmo niż 48 kHz.
Głębia bitowa określa liczbę poziomów kwantyzacji amplitudy, a więc praktycznie: zakres dynamiczny i poziom szumu kwantyzacji. Zapis 8-bit ma bardzo mało poziomów kwantyzacji i generuje wyraźne zniekształcenia oraz szum, co w zastosowaniach profesjonalnych jest nieakceptowalne. Zapis 16-bit oferuje wielokrotnie większą liczbę poziomów, a więc wyraźnie lepszą jakość.
Dlatego odpowiedź ".aiff, 96 kHz, 16 bitów." jest najlepsza z podanych: łączy wysoką częstotliwość próbkowania z dużo lepszą głębią bitową.
- ".aiff, 48 kHz, 16 bitów." – ma poprawną bitowość, ale niższą częstotliwość próbkowania, więc w porównaniu wypada słabiej.
- ".wav, 96 kHz, 8 bitów." – mimo 96 kHz jakość ogranicza 8-bitowa kwantyzacja (niska dynamika, słyszalny szum).
- ".wav, 192 kHz, 8 bitów." – sama wysoka częstotliwość próbkowania nie kompensuje fatalnej bitowości; 8 bitów pozostaje kluczowym ograniczeniem jakości.
W praktyce scenicznej typowe minimum to 48 kHz i wyższa bitowość (często 24-bit) dla bezpiecznego zapasu dynamiki podczas rejestracji i obróbki.
