Cyfrowy zapis dźwięku można rozumieć jako siatkę punktów opisujących przebieg w dwóch wymiarach: w czasie (oś pozioma) oraz w amplitudzie (oś pionowa). Pytanie dotyczy parametru, który definiuje plik audio na osi czasu, czyli tego, jak gęsto w czasie "mierzymy" sygnał.
Odpowiedź "Częstotliwość próbkowania" jest poprawna, ponieważ określa liczbę próbek na sekundę (Hz, kHz). Im wyższa częstotliwość próbkowania, tym mniejsze odstępy czasowe między kolejnymi próbkami i tym dokładniejsza reprezentacja zmian sygnału w czasie. Z praktyki realizacji dźwięku spotyka się m.in. 44,1 kHz (audio) oraz 48 kHz (wideo), a wyższe wartości stosuje się w części zastosowań produkcyjnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do osi czasu?
- "Długość słowa cyfrowego" opisuje, iloma bitami zapisywana jest pojedyncza próbka. To wpływa na liczbę możliwych poziomów amplitudy, a więc na precyzję kwantyzacji i szum kwantyzacji, ale nie mówi, jak często próbki są pobierane w czasie.
- "Głębia bitowa" jest w praktyce bliska pojęciu długości słowa (np. 16 bit, 24 bit). Także dotyczy osi amplitudy: większa głębia pozwala zapisać subtelniejsze różnice poziomu sygnału i daje większy zapas dynamiki w obróbce, lecz nie zmienia rozdzielczości czasowej.
- "Rozdzielczość" to termin ogólny, który bywa używany zarówno dla rozdzielczości czasowej (związanej z częstotliwością próbkowania), jak i amplitudowej (związanej z głębią bitową). Bez doprecyzowania nie wskazuje jednoznacznie osi czasu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "oś czasu", "próbki na sekundę" lub "gęstość próbkowania", myśl o częstotliwości próbkowania. Gdy mowa o "liczbie poziomów", "bitach", "dynamice" lub "szumie kwantyzacji", chodzi o głębię bitową/długość słowa.
