W ciepłowni geotermalnej "korzystność" parametrów złoża rozumie się przede wszystkim jako możliwość uzyskania dużej i stabilnej mocy cieplnej przy możliwie niskich kosztach eksploatacji i wysokiej niezawodności.
Wyższa temperatura czynnika geotermalnego jest korzystna, bo zwiększa potencjał do przekazania ciepła w wymiennikach i ułatwia osiągnięcie wymaganych parametrów zasilania systemu (lub zmniejsza potrzebę dogrzewu). Im wyższa temperatura na ujęciu, tym większa "użyteczność" energetyczna jednostki.
Wyższa wydajność (większy strumień wody/solanki) jest korzystna, bo nawet przy tej samej temperaturze pozwala przenieść więcej energii w jednostce czasu. W praktyce to właśnie temperatura i wydajność razem ograniczają realną moc cieplną możliwą do odebrania.
Niższy stopień zmineralizowania jest korzystny eksploatacyjnie: wysokie zasolenie i obecność związków rozpuszczonych sprzyjają korozji, wytrącaniu osadów (zarastaniu wymienników, filtrów, rurociągów) oraz zwiększają wymagania materiałowe i serwisowe. Mniejsza mineralizacja zwykle oznacza mniej problemów z utrzymaniem sprawności wymiany ciepła i mniejsze ryzyko przestojów.
Dlaczego pozostałe propozycje są niekorzystne?
- Warianty z niższą temperaturą zmniejszają potencjalną moc i często wymuszają większy udział źródeł szczytowych, co pogarsza ekonomikę.
- Warianty z niższą wydajnością ograniczają ilość energii możliwej do odebrania, nawet jeśli temperatura byłaby wysoka.
- Warianty z wyższą mineralizacją zwiększają ryzyko osadzania i korozji, czyli koszty oraz awaryjność, co jest niekorzystne dla ciepłowni pracującej w sposób ciągły.
W efekcie najbardziej pożądane jest połączenie: wysoka temperatura, wysoka wydajność oraz niska mineralizacja.
