W rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego kluczowa jest kolejność prac. Zanim wprowadzi się roślinność lub wykona specjalistyczne zabezpieczenia, teren musi mieć ustabilizowaną i bezpieczną formę. Dlatego pierwszą fazą rekultywacji podstawowej (technicznej) są roboty ziemne: ścięcie skarpy, jej wyprofilowanie i złagodzenie nachylenia, często z wykorzystaniem materiału ze zwałowiska. Taki etap:
- zmniejsza ryzyko obrywów i zsuwów,
- ogranicza erozję przez redukcję spadków,
- tworzy podłoże do dalszych zabiegów (odwodnienia, umocnień, zazielenienia).
Odpowiedź "ścięcie skarpy oraz złagodzenie nachylenia materiałem ze zwałowiska" pasuje do tej logiki: najpierw kształtuje się geometrię i stateczność, bo kolejne działania wykonywane na niestabilnej skarpie byłyby nietrwałe lub niebezpieczne.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są pierwszą fazą? "Pokrycie powierzchni skarpy warstwą uszczelniającą" to rozwiązanie specjalne, stosowane zależnie od docelowej funkcji terenu i warunków wodnych; zazwyczaj wykonuje się je po uformowaniu skarpy, gdy znany jest docelowy kształt i spływ wód. "Wykonanie rowów opaskowych wzdłuż górnej krawędzi skarpy" ma charakter odwodnieniowo-przeciwerozyjny, ale również wymaga uprzedniego ustalenia krawędzi, spadków i profilu skarpy, więc typowo nie poprzedza podstawowego profilowania. Z kolei "wysiew roślin wolnokwitnących" to etap rekultywacji biologicznej (zazielenianie), który wykonuje się dopiero po zakończeniu prac ziemnych i przygotowaniu warstwy urodzajnej/odpowiedniego podłoża.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: najpierw bezpieczeństwo i geometria (roboty ziemne), potem woda i zabezpieczenia, na końcu roślinność.
