Skala rysunku dobierana jest tak, aby zakres przedstawienia i czytelność były adekwatne do celu opracowania. Plan zagospodarowania działki (czy szerzej: plan zagospodarowania terenu) ma pokazać układ funkcjonalno-przestrzenny: usytuowanie obiektów, ciągi piesze i jezdne, strefy zieleni, elementy małej architektury, ogrodzenia czy podstawowe rzędne/odwodnienie – w sposób na tyle dokładny, by można było jednoznacznie odczytać relacje między elementami.
Odpowiedź "1:500" jest właściwa, bo to skala powszechnie stosowana do takich planów: obejmuje całą działkę, a jednocześnie pozwala na sensowne wymiarowanie i opis elementów. W praktyce ułatwia też koordynację rozwiązań (np. przebiegu dojść, lokalizacji ławek czy nasadzeń) na jednym czytelnym rysunku.
- "1:200" – to skala bardziej "detaliczna". Bywa odpowiednia dla fragmentów zagospodarowania, detali nawierzchni, małej architektury lub rozwiązań wykonawczych. Dla całej działki często powoduje zbyt duży format rysunku i utrudnia objęcie całości na jednej planszy.
- "1:2000" – skala zbyt ogólna do typowego planu zagospodarowania działki: elementy małej architektury i rozwiązania funkcjonalne stają się mało czytelne, a dokładne wymiarowanie jest ograniczone.
- "1:5000" – skala bardzo ogólna, typowa raczej dla opracowań obejmujących duże obszary (np. analizy lokalizacyjne). Dla działki budowlanej nie zapewnia wymaganej szczegółowości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się sformułowanie "najczęściej", wybierz skalę najbardziej typową dla całego opracowania, a nie dla detalu ani dla mapy przeglądowej. W zestawie odpowiedzi 1:500 jest klasycznym kompromisem między szczegółowością a zakresem.
