W planie zagospodarowania placu budowy drogi tymczasowe projektuje się tak, aby zapewniały obsługę transportu i bezpieczeństwo, ale jednocześnie – w miarę możliwości – nie powodowały wykonywania tych samych robót dwa razy. Z tego powodu właściwą zasadą jest dostosowanie układu sieci dróg do tras przyszłych dróg stałych. Dzięki temu część rozwiązań tymczasowych może zostać wykorzystana jako układ docelowy, co zwykle zmniejsza koszty, skraca czas i redukuje dezorganizację w kolejnych etapach robót.
Odpowiedź "tras przyszłych dróg stałych." jest poprawna, ponieważ odnosi się do planowania w horyzoncie całej inwestycji: ułatwia etapowanie, ogranicza konieczność likwidacji i odtwarzania nawierzchni oraz zmniejsza liczbę kolizji z późniejszymi pracami.
- "szybkiego transportu na miejsce robót." – szybki transport jest ważny, ale to cel operacyjny, który można osiągać różnymi układami. Sam w sobie nie jest kryterium, do którego "w miarę możliwości" należy dopasować trasowanie sieci dróg; bywa wręcz sprzeczny z układem docelowym (np. skróty przez teren przyszłych robót).
- "ruchu obwodowego na budowie obiektu." – ruch obwodowy może poprawiać płynność i bezpieczeństwo, lecz jest jedną z możliwych organizacji ruchu. Nie zawsze jest możliwy ani optymalny, a pytanie dotyczy nadrzędnego dostosowania układu dróg, nie wybranej organizacji przejazdu.
- "usytuowania pomieszczeń magazynowo-warsztatowych." – lokalizacja zaplecza wpływa na dojazdy, ale to drogi dobiera się do całościowego planu inwestycji, a nie wyłącznie pod magazyny i warsztaty. W praktyce zaplecze może się zmieniać etapami, natomiast przebieg dróg stałych jest elementem docelowego zagospodarowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się zwrot "w miarę możliwości", często chodzi o zasadę minimalizacji robót tymczasowych i ich późniejszej likwidacji. Wtedy poprawna odpowiedź zwykle odnosi się do rozwiązań docelowych, a nie do doraźnej wygody organizacyjnej.
