Kit pszczeli (propolis) to mieszanina żywic roślinnych, wosku oraz wielu związków biologicznie aktywnych (m.in. fenole i flawonoidy). Jego "aktywność biologiczna" (np. działanie przeciwbakteryjne czy przeciwzapalne) nie jest cechą stałą: podczas przechowywania część składników stopniowo się utlenia, odparowuje lub ulega rozkładowi, przez co produkt słabnie.
W ujęciu praktycznym ważne są dwa progi:
- Około 12 miesięcy – to czas, po którym obserwuje się istotny spadek właściwości (często podaje się rząd wielkości "około połowy"). Z tego powodu pszczelarze zalecają zużycie surowego propolisu w ciągu roku, jeśli zależy nam na pełnej jakości.
- Około 2 lata (24 miesiące) – po tym czasie surowy kit pszczeli prawie nie wykazuje aktywności biologicznej, więc jego wartość użytkowa istotnie maleje. To odpowiada także praktycznemu "optymalnemu okresowi przechowywania" w dobrych warunkach (zaciemnienie, umiarkowana temperatura).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Po 2 latach."
Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów:
- "Po 6 miesiącach." – to zbyt krótko; w dobrze przechowywanym surowcu nie zakłada się jeszcze utraty aktywności "krytycznej", choć jakość może już powoli spadać.
- "Po 12 miesiącach." – myli spadek jakości z całkowitą utratą aktywności. Rok to raczej granica, po której właściwości są wyraźnie słabsze, ale nie "zanikają prawie całkowicie".
- "Po 3 latach." – to zbyt długo dla surowego kitu. Takie okresy bywają kojarzone z trwalszymi postaciami (np. ekstraktami alkoholowymi), ale nie z nieprzetworzonym propolisem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu nie ma mowy o nalewce/ekstrakcie, interpretuj "kit pszczeli" jako surowiec. Dla surowca przyjmuje się, że po około 2 latach aktywność biologiczna jest znikoma.
