Podczas uruchamiania komputera firmware wykrywa ilość zainstalowanej pamięci RAM i prezentuje ją jako wartość bazową. System operacyjny natomiast pokazuje ilość pamięci, którą uznaje za dostępną do użycia, czyli po odjęciu obszarów zarezerwowanych dla sprzętu.
Najczęstszą przyczyną takiej różnicy w typowym komputerze biurowym jest grafika zintegrowana (zintegrowany układ graficzny), która nie ma własnej pamięci VRAM i wykorzystuje część RAM jako pamięć współdzieloną (UMA). Ten fragment pamięci jest rezerwowany na potrzeby grafiki i dlatego nie jest widoczny jako "wolny" dla systemu i aplikacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Uszkodzona kość RAM/gniazdo zwykle skutkuje tym, że już na etapie wykrywania pamięci komputer raportuje mniejszą ilość zainstalowanej RAM, pojawiają się też niestabilności lub błędy testów pamięci.
- Plik stronicowania dotyczy pamięci wirtualnej na dysku i nie zmienia fizycznie zainstalowanej pamięci RAM ani nie tłumaczy stałej różnicy pomiędzy wykrytą a dostępną RAM.
- Zła instalacja systemu jest mało prawdopodobnym i nieprecyzyjnym wyjaśnieniem. Typowe ograniczenia widocznej pamięci wynikają z architektury systemu i mapowania zasobów, a nie z "błędnej instalacji".
W praktyce diagnostycznej warto pamiętać: jeśli rozbieżność jest niewielka i stała, najpierw sprawdza się rezerwacje sprzętowe (zwłaszcza grafiki zintegrowanej), a dopiero potem podejrzewa usterkę RAM.
