Pochodne celulozy to grupa polimerów stosowanych w farmacji jako substancje pomocnicze. Ze względu na swoją budowę i zdolność wiązania wody działają przede wszystkim jako zwiększające lepkość (zagęstniki) oraz często jako składniki nadające lub stabilizujące strukturę układu (np. ułatwiają tworzenie żeli lub poprawiają właściwości reologiczne).
Dlatego odpowiedź "substancje zwiększające lepkość" jest właściwa: podwyższenie lepkości może poprawiać konsystencję i aplikację preparatu, a także wpływać na stabilność fizyczną, np. ograniczając sedymentację w zawiesinach lub poprawiając rozprowadzanie preparatów półstałych.
Pozostałe propozycje nie opisują typowego zastosowania tej grupy surowców:
- "środki konserwujące" – konserwanty mają hamować wzrost drobnoustrojów; pochodne celulozy nie są standardowo stosowane w tym celu, a ich główna rola jest technologiczna (konsystencja, lepkość).
- "substancje poprawiające smak" – korektory smaku dobiera się, aby poprawić akceptację leku przez pacjenta (zwłaszcza doustnego). Pochodne celulozy nie są typowymi substancjami smakowymi; ich efekt dotyczy głównie właściwości fizycznych układu.
- "przeciwutleniacze" – przeciwutleniacze chronią substancje czynne lub składniki formulacji przed utlenianiem. Pochodne celulozy nie pełnią zwykle tej funkcji; ich typowym zadaniem jest modyfikacja lepkości i struktury.
W nauce do egzaminu warto kojarzyć pochodne celulozy przede wszystkim z hasłami: zagęszczanie, żelowanie, stabilizacja reologiczna, modyfikacja lepkości.
