Diagnoza terapeutyczna w terapii zajęciowej jest procesem, który ma doprowadzić do rozpoznania sytuacji i funkcjonowania podopiecznego oraz określenia tego, co jest kluczowe dla planowania dalszych działań. Żeby diagnoza była rzetelna, musi opierać się na danych, a nie na przypuszczeniach.
Dlatego odpowiedź "zebranie informacji o podopiecznym z wywiadów, obserwacji i dostępnej dokumentacji" jest poprawna, ponieważ stanowi pierwszy, logiczny i metodyczny krok diagnozowania: najpierw gromadzi się dane (np. z rozmowy, obserwacji zachowania i aktywności, historii choroby, orzeczeń, kart zabiegów), a dopiero potem można je porządkować, porównywać i wyciągać wnioski.
Pozostałe odpowiedzi opisują czynności, które występują później albo należą do innego procesu:
- "Nawiązanie kontaktu terapeutycznego z podopiecznym" jest typowe dla rozpoczynania procesu terapii (budowanie relacji), natomiast w diagnozie terapeutycznej dane można częściowo zebrać nawet przed bezpośrednim spotkaniem (np. z dokumentacji). Sam kontakt nie zastępuje etapu gromadzenia informacji.
- "Wyznaczenie celów terapeutycznych dla podopiecznego" wymaga wcześniejszej diagnozy: cele powinny wynikać z rozpoznanych ograniczeń, zasobów i potrzeb. Ustalanie celów bez danych grozi nietrafioną interwencją.
- "Określenie problemów, potrzeb i możliwości podopiecznego" to już krok interpretacyjny, oparty na analizie zebranych informacji. Nie jest to etap startowy, tylko rezultat pracy na danych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "pierwszego etapu diagnozy", szukaj odpowiedzi związanych ze zbieraniem danych (wywiad, obserwacja, dokumentacja). Gdy pytanie dotyczy "pierwszej fazy terapii", częściej pojawi się wątek kontaktu i relacji.
