Przy montażu stałych kolektorów słonecznych (bez sezonowej regulacji) szuka się kąta nachylenia, który daje możliwie wysoki uzysk w skali całego roku. Taki kąt jest kompromisem między dwoma skrajnymi sytuacjami:
- Latem Słońce jest wyżej nad horyzontem, więc lepszy bywa mniejszy kąt nachylenia (kolektor bardziej "położony").
- Zimą Słońce jest nisko, więc lepszy bywa większy kąt nachylenia (kolektor bardziej "pionowy").
W praktyce dla Europy Środkowej (w tym Polski) często przyjmuje się, że kąt całoroczny jest zbliżony do szerokości geograficznej miejsca montażu. Dla Polski typowe szerokości geograficzne mieszczą się w przybliżeniu w przedziale ok. 49–55°, co uzasadnia wybór 45–50° jako dobrej wartości "na stałe".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze?
- 30–40° – zwykle poprawia uzysk w miesiącach letnich, ale pogarsza zimą, co obniża bilans roczny, jeśli celem jest możliwie równomierna praca całoroczna.
- 60–70° – przesuwa optimum w stronę okresu zimowego; latem kolektor jest mniej prostopadły do promieniowania, więc roczny uzysk często spada.
- 75–80° – to bardzo duże nachylenie, typowe raczej dla zastosowań "zimowych" lub specyficznych warunków montażu; w ujęciu całorocznym zazwyczaj nie jest optymalne.
Warto pamiętać, że na realny uzysk wpływają też: zacienienie, orientacja (azymut), odbicia, udział promieniowania rozproszonego oraz warunki montażowe. Dlatego kąt 45–50° traktuje się jako praktyczną, egzaminacyjną wartość orientacyjną dla ustawienia stałego.
