Adsorpcja jest zjawiskiem fizykochemicznym zachodzącym na powierzchni fazy stałej (lub cieczy), na której gromadzą się cząsteczki innej substancji. Kluczowe jest to, że cząsteczki są przyciągane do powierzchni (oddziaływania van der Waalsa, wiązania wodorowe, oddziaływania elektrostatyczne, a w przypadku chemisorpcji także tworzenie wiązań chemicznych). Dlatego poprawny opis mówi o przyciąganiu cząsteczek gazu lub cieczy do powierzchni ciała stałego lub cieczy.
Odpowiedź opisująca "rozpuszczanie w innym ciele stałym lub cieczy" odnosi się do absorpcji, czyli wnikania substancji w głąb (do objętości) drugiej fazy. To częsty błąd w analityce: adsorpcja dotyczy powierzchni, absorpcja – objętości. Rozróżnienie jest praktyczne, bo w laboratorium analitycznym adsorpcja może powodować straty analitu (np. na ściankach naczyń, filtrach, złożach sorpcyjnych), ale też bywa celowo wykorzystywana do oczyszczania i zatężania próbki.
Stwierdzenie o "odpychaniu od powierzchni" nie jest definicją adsorpcji, bo w adsorpcji występuje właśnie tendencja do gromadzenia się na powierzchni. Z kolei opis "neutralności wobec powierzchni" jest zbyt ogólny i nie oddaje mechanizmu zjawiska – brak szczególnego oddziaływania nie wyjaśnia obserwowanego wzrostu stężenia składnika na granicy faz.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się słowo "powierzchnia", "granica faz" lub "złoże sorpcyjne", najczęściej chodzi o adsorpcję. Jeśli mowa o "wnikaniu do wnętrza" lub "rozpuszczaniu w objętości", to typowy trop dla absorpcji.
